Zuid Afrika
Vakantieland, maar dan anders

Wat is dat toch met Suid Africa? Al voordat je vakantie om is zit het onder je huid. En denk je; ik wil hier nog eens heen.
Landing in Johannesburg, even wennen aan links rijden. Bedelaar midden op de weg. Bord op zijn buik: “Als je mij doodrijdt ben jij aansprakelijk.” Welkom in Suid Africa. Voordat we op onze eerste bestemming zijn kijken we onze ogen al uit. Het is lente, de paarse Jacaranda in bloei, bloemen uit de luxe bloemenzaak hier gewoon in de berm, blauwe lucht, ontluikend groen. Huizen die er Nederlands uitzien, maar dan anders. Borden in het Nederlands, maar dan toch ook net anders. Grappig. Maar ook townships, massa’s mensen langs de weg. Bloedlink. Ook die mensen achterin de pick-up trucks. En iedereen die wel op je auto wil passen als je parkeert. Al geef je omgerekend maar 50 cent, daar doen ze het al voor. Àls ze wat doen. Geloof jij het?

Met ons lichte Toyotaatje stuiteren we 30 km over de oprit naar wildreservaat Kololo. Dat heb je er allemaal voor over. En als de poort open gaat weet je waarom. Een paradijselijk oord. We worden verwelkomd met een lappie en een welkomstdrankje. Ons huis met grasdakkie is om van te dromen en een half uur later zitten we in de jeep met ranger en al voor onze eerste safari. Game drive zeggen ze hier. Wist jij dat game ook wild betekent? Vandaar. In een uitgestrekt landschap, met die karakteristieke Afrikaanse bomen, graslanden, rode zandpaden rijden we tussen neushoorns, zebra’s, kudden springbokken, en spotten we een olifant en een leeuw die een karkas verorberd. Wrattenzwijnen zijn er ook genoeg. Pumba heeft de twijfelachtige eer om benoemd te zijn tot één van de ugly five. Dat is weer eens wat anders dan de big five. Die komen we dus direct al tegen, behalve het luipaard. En dat zal ook niet gebeuren in de rest van de vakantie. Maakt niet uit. Het is hier leuk! Op de mountain bike door het park kan ook en we staan oog in oog met een nieuwsgierig giraffe, fietsen tussen een kudde zebra’s en gnoes (ook een van de vijf lelijkerds) en antilopen. Het is allemaal binnen drie dagen, maar de rest van mijn vakantie kan op voorhand niet meer stuk.

Fantastisch allemaal. Maar waarom kruipt Suid Africa onder je huid? En beleven we het zo anders dan de vakanties die we tot nu toe hebben gehad? In Suid Africa gebeurt er iets met ons. Zijn het de prachtige dieren die rond ons huisje lopen? Die uil en wevers in de bomen? Of later die fantastische kudde olifanten, in Kruger? En nog later weer de prachtige visarenden, kleurrijke vogels en nijlpaarden. En zelfs krokodillen. Of de Afrikaan met zijn brede lach, de lappies, het heerlijke eten? De wijn van Stellenbosch misschien, de originele hotels, de mensen in hun mooiste kleren langs de weg, massaal op weg naar de kerk? Of komt het door de stokstaartjes die ons hart stelen? Vlak voor onze neus geven ze een show weg in de vroege morgen.

De Atlantische kusten, daar ligt het vast ook een beetje aan. En er zwemmen nog walvissen in ook, je ziet ze vanaf de kant voorbij zwemmen. En pinguïns. Ga beslist naar de monding van de Stormrivier, als je ooit de Tuinenroute rijdt. Met hangbruggen over de beukende golven van de oceaan. We doen onze ogen dicht en zijn er weer.

De Nederlandse geschiedenis die je terugvindt in de architectuur, geeft je een gevoel van herkenning. Net als de taal. Komt het ook daardoor dat Suid Africa je zo raakt? Of het slavernij museum in Kaapstad, Robbeneiland en de nalatenschap van Tutu en Mandela die je terugvindt in de houding en gesprekken met mensen. Naar ons als toeristen in elk geval. Wij Nederlanders schamen ons steeds maar over het verleden. Maar onze donkere gidsen vertellen dat ze dankbaar zijn dat de Nederlanders kwamen en het land tot ontwikkeling hebben gebracht. Ze zetten voor ons de geschiedenis in een ander perspectief. En die goddelijke wijn hebben ze weer aan de komst van de Fransen te danken. Daar geniet de hele wereld nu van mee. Wij ook! Zo’n wijnproeverij in Stellelnbosch mag je beslist niet overslaan. Tja… Alles goedpraten, natuurlijk niet. Maar verzoening. Samen verder. En sinds deze reis realiseren we ons dankzij de aardige Suid Africanen, dat apartheid geen Nederlands woord is. Oh shame….! Daar praten we onszelf steeds de put me in.
Het is bedacht in Zuid AfriKa. Die taal lijkt gewoon op de onze vanwege de VOC-geschiedenis. En is dus niet altijd grappig. Ze troosten je nog ook, die prachtige Suid Africaanse mensen in dat overweldigend mooie land.