Een warme zomeravond. Het plein voor het Pantheon in Rome, muziek, geroezemoes van dinerende mensen op het terras. En mijn 18 jarige dochter en ik zaten daar zomaar tussen. Alles was perfect. We waren daar om te vieren dat ze net geslaagd was voor het VWO. Dat was onze manier om een mijlpaal te zetten. Op naar de volgende fase. Met een heerlijk Italiaanse maaltijd en bijpassende wijn was de wereld in harmonie en lachte ons hartelijk toe. Mijn dochter was dan ook onthutst toen ze tussen de wirwar aan tafeltjes op het terras een stel ontdekte dat verveeld voor zich uit staarde. Terwijl de ober hun vis aan tafel fileerde en champagne voor hen inschonk kon er geen glimlach vanaf. Niet voor de ober, niet voor elkaar. Onbegrijpelijk voor haar romantische meisjeshart. Een cabaretier zou van het tafereeltje spottend een sketch maken. Een volkszanger een smartlap. En ik? Ik wens haar de ware liefde toe die Rome of Parijs niet nodig heeft. Maar zelfs weet stand te houden in een ‘miezerig, mistig en grijs Den Haag’.