Een klein feestje: Vorige week kreeg ik het gedrukte exemplaar van een boek met de levensgeschiedenis van een hoogbejaard echtpaar uitgereikt. Deel I is door mij geschreven. Het was een cadeautje van de familie aan opa en oma, omdat ze 70 jaar waren getrouwd.
Trekken en duwen, dat is het echt wel hoor als je iemand van over de 90 interviewt. Er zijn nogal wat herinneringen om uit te putten, als je bijna een eeuw hebt geleefd. En soms vertel je iets een paar keer achter elkaar. Ben je zomaar vergeten dat je het al had gezegd. Maar wat geeft dat? Het was puur vaderlandse geschiedenis met opa en oma als hoofdpersoon.
Opa en oma waren blij met het jubileumcadeau, maar de kinderen en kleinkinderen ook. Want wie vindt het nou niet leuk om zijn familiegeschiedenis te lezen? En hun generatie heeft nogal wat achter de rug: gigantische crisis in de jaren 30, wereldoorlog, watersnoodramp en daarna decennia van wederopbouw en enorme sociale veranderingen. Hoe hebben ze het allemaal doorstaan en hoe beleefden ze dat? Het bedrag van oma’s eerste salaris, overgrootvader die een dappere vent bleek. Onder de aardappelen op zijn groenteschuit smokkelde hij onderduikers uit het zicht van de nazi’s. En opa wist uit een trein richting Duitsland te ontsnappen. Of de euforie van de familie en buurtgenoten die zich met ogen op steeltjes rondom de eerste radio verzamelden om dat wereldwonder te aanschouwen. Hun ogen zouden er echt zijn uitgevallen als ze toen opa’s eerste auto uit de jaren 60 hadden kunnen zien. Dat waren nog eens tijden.
Gelukkig heb ik de geschiedenis van dit echtpaar nog net op tijd kunnen schrijven. Een maand of vier na het interview overleed oma. Wie oma was, hoe ze leefde, wat ze dacht? De familie kan het niet meer vergeten. En misschien ontdekken ze ook wel dat ze op haar, op opa of zelfs op allebei lijken!