Grote idealen kunnen leiden tot frustratie. En fanatisme. Dat moeten we niet hebben natuurlijk. Maar om ze dan maar af te schaffen? Ik hou van mensen met oprechte idealen. Ze stropen de mouwen op en beginnen gewoon. Omdat ze bevlogen zijn, zich betrokken voelen bij de wereld om hen heen. Niet denken, ‘jammer dan, het is niet mijn probleem’. Vaak worden deze mensen later vereerd als helden of heiligen. Wie kent niet Ghandi, Mandela, Luther King, Franciscus van Asisi, moeder Theresa? Maar er zijn ook miljoenen helden, die niet bekend zijn bij het grote publiek. Ik was bijvoorbeeld jarenlang betrokken bij het diaconale project SchuldHulpMaatje Nederland. Nou, de vrijwilligers die daar als maatje optrekken met mensen met schulden, kun je absoluut helden noemen.

Het doel van de idealist is om de wereld te verbeteren. In zijn geheel is dat nog niemand gelukt. Maar voor de mensen voor wie zij opkwamen, veranderde de hel in een stukje hemel. Mooi toch?
Misschien inspireert deze idealist je ook wel; Jan Kruidhof uit Leiden. Hij vindt dat ‘de kerk’ zich moet bekommeren om mensen die het zelf niet redden. Voor dat ideaal gaf hij de zekerheid op van een goed betaalde baan. Want daar heb je tijd voor nodig. Hup, stichting oprichten en gewoon beginnen. BInnen de kortste keren sloten kerken in Leiden en omgeving zich aan. Nu zijn talloze vrijwilligers in de weer om het leven van veel mensen in de stad een stuk leuker te maken.

Ik vond het inspirerend om deze lefgozer te spreken. En hoe zat het ook alweer met mijn eigen bevlogen idealen?

Lees het interview met Jan Kruidhof: Een vervulde droom, die nog niet af is.