Sinds kort hebben wij ook interactieve tv.  Fijn hoor, lekker een luie avond op de bank en gekeken naar Karakter, een film uit 2005. Die heb ik destijds in de bioscoop gemist. Het is een verhaal dat mij minimaal voor twee dagen stof tot nadenken meegeeft. Hoe kan iemand zo hard zijn voor zijn zoon, terwijl hij het beste met hem voorheeft? Die goede intentie blijkt  overigens pas helemaal aan het slot van het verhaal. En het kwartje viel voor mij eerlijk gezegd pas de volgende dag tijdens een fietstocht, waarbij ik het verhaal opnieuw overdacht. Boeiend zo’n verhaal dat de menselijke onmacht in relaties blootlegt. En aantoont dat er een wereld schuilgaat achter ons waarneembare gedrag. Zijn we allemaal niet veel meer dan onze oppervlakkig buitenkant doet vermoeden? Het is de grootste uitdaging in mijn werk om daar doorheen te prikken. Het resultaat ervan is terug te vinden in mijn Woordenschilderijen.